menopauza mojej egzystencji

 Zwinęłam się.Chciałam ukryć się sama od siebie.
Rozwinęłam się.Wypiełam pierś.
Skurwysyn zgasł...nim usta otworzył.
Nie ma siły takiej jak ja.Jak cała ja.
Kładąc się do łóżka,kładzie się obok mnie.
Czuję podświadomie jego zimne stopy.
I ten cholernie nieświerzy oddech.
Ja mówe mu,że nie dziś,że głowa mnie boli,
że rodzice usłyszą.
Działa to na niego ...działa.
Jego działania opierają się na mojej energii.
Zamykam powieki.
Powieszchnia ciała w taflę lodu o posmaku
gorzkim się zmienia.Kończyny wskazują te
strony świata ale w żadną uciec nie da rady.
On rady.Ja odpływam,popadam w nicości senne.
Tak brzemienne to wszystko tak, napuchnięte...
To gorsze niż ciąża nieletnia...
niż majętność w postaci pajdy chleba w okruchy
przemienionego...
-Masz .Wziął.
A dlaczego miał by tego nie uczynić? Przecież dałam .
Jestem dłużniczką...bożą najemniczką.
Wstyd mi.
Biorę prysznic.
Klepię pierogi z jagodami.
Wymieniam zdania nieprzyjemne.
Wychodzę.
Wracam.
Znów się bawię.
Wymieniam zdania przyjemne.
Niekiedy dotyki uporczywie klejące się.
Ale to nie tu ,to nie ta lokalizacja.
A gdy zamykam powieki ...bywa,
żę skurwysyn gaśnie,czasami traśnie...
schowa się w przekombinowane baśnie moich myśli.
Ale taka wygoda bardzo żadko się zdarza.
Nazwę to świętem.
Tak ... zniżę się do tego poziomu.
Do poziomu niby katolickiej prostytutki,
a to gorsze niż gorzkie ogórki...
niz cukierki z galaretką...
niż te wzystkie lovelasy...
niż jesień bezdeszczowa pozbawiona zapachu kałuży
niż ja... bez Ciebie Panie Boże.