Lokal.
Szafirowe ściany.
Na ścianach kilka obrazów...
Reprodukcji w słabym wydaniu.
Reprodukcje owe w złotych, mąsiężnych ramach.
Ramy owe kiczem pachnące, doskonale
wywiązujące się ze swojego zadania:
chęć uzyskania barokowego przepychu...
Lecz niestyty...
Kuku
widać,że fundusz był skromny...
No i te szklanki zamiast filiżanek...
Żenada...
Nieoheblowany parkiet,ze śladami szpilek
tanich pań do towarzystwa
zapełniony dwunastoma sztukami stolików
w kolorze palonj kawy.
Powietrze.
Brak powietrza.
Szare obłoki,wypuszczane z ust co trzeciego klienta.
Ciut nie niebo.
Niebo dla mnie.
* * *
Siedziała przedemną.
Nienaganna.
Zero wyuzdania.
Kobiecość w każdym calu.
Klasyka.
Wypowiedzi spójne.
Wulgaryzmy, haniebna rzecz.
Wykluczone z jej słownika nieistniejące w jej świecie.
Świecie nienagannym, uporządkowanym.
Posklejanym w jedną całość.
Poukładanym w idealistyczną mozaikę.
Popijała herbatę ze szklanicy pamiętającej
czasy poczciwego komunizmu.
* * *
Myślę sobie.
Piwo bym wypiła.
Przyglądam się mojej towarzyszce.
Stojąc do jej twarzy tyłkiem przewracam wymownie oczami
w strone pseudo barmana.
Zamawiam czarną herbatę.
Prawdopodobnie myśli rozjaśnia.
A moje myśli tylko mój stwórca rozumie
z wyłączeniem mojej osoby...
* * *
Siedzimy na przeciw siebie.
Niby rozmowa niby spójna mowa.
Uśmiechy też występują.
Uśmiechy w formie przecinków, niekiedy wielokropków.
Ogólnie według przyjętych norm jest przyjemnie.
* * *
Patrzę na Nią w moich oczach jaśnieje.
Z każdym mrugnięciem widzę jej piękno.
Piękno z każdym nowym trzepnięciem rzęs moich.
Intensywnieje.
Dostrzegam.
Zarys bioder.
Usta jedwabiste.
Mam okazję dostrzec długą szyję.
Sprytnie ukrytą pod półgolfem z H&M-owskiej dzianiny.
Makijaż w tonacji beżowozłotej,taki jak najbardziej preferuję.
Włosy gładkie ,
jedynie to mi zaburza harmonię jej piękna...
Jestem zwolenniczką artystycznego nieładu kosmyków.
No i te amatorskie pasemka zbędne są bo niby po co ...
akceptacja boskich darów jest w ostatnim czasie modna przecież...
tak zwany natural.
* * *
Jakieś karty białe wyciaga na stół.
Zaczyna coś czytać,objaśniać.
Czasami coś przekreśla.
Stalówka pióra odbija promień światła...
wpadającego przez mosiężną kotarę przesiąkniętą dymem nikotynowym.
Kontrast za kontrastem.
Kotara- czerń przejmująca,stalówka -jasność bijąca.
Karty- biel nieskazitelna,stół- kawa czarna, pobudzająca.
Ona...
Ja...
Proste...kontrasty dwa.
* * *
Idąc, słuchając własnych chaotycznych kroków.
Tłmacząc samej sobie, że życie opiera się na tych cholernych kontrastach.
Zaczynam pojmować,że kobiecość też jest prezentowana
przez siły wyższe w owej sprytnej formie.
O tak ..żeby nudno nie było.
Ja poczochrana ...
Ona poczesana.
